Met de trein............

Met de trein in Kameroen is een hele belevenis. Dat begint met het kopen van een kaartje in Yaoundé. Het loket gaat om 12 uur open. Daarvoor wordt de rij al gevormd en moet je je daar dus bij aansluiten. Nergens is informatie te vinden of er nog plaatsen beschikbaar zijn, reistijden enz... Toen ik dus dinsdag na 2 uur wachten te woord werd gestaan door een overigens allervriendelijkste dame vertelde ze me dat er tot maandag geen plaatsten meer beschikbaar waren. Ik wilde dus reserveren voor maandag, tot ze vroeg of ik alleen was, want dan kon ik wel de volgende dag mee. Nou, graag! Dus mijn naam werd in een groot boek geschreven met de boodschap dat ik de volgende dag om 12 uur terug moest komen om mijn kaartje te betalen. Dat kan hier alleen op de dag zelf en is van een logica die ik niet begrijp.
Zo gezegd zo gedaan, ik dus woensdag mijn kaartje betaald. Daarna weer naar het huis waar ik logeerde om mn tas in te pakken en eten klaar te maken. Om 17 uur begaf ik me weer naar het station. Daar was het al een gedrang van jewelste. 1e klas en wagon-lits passagiers hebben een aparte wachtruimte waar het allemaal wat rustiger is. De deuren gingen rond 17.30 open en ik kon mijn bed opzoeken in een ruimte met nog 3 andere bedden. Om stipt 18.10 uur, hier dus geen African time, vertrok de trein. Helaas werd het al snel donker waardoor ik weinig van de omgeving heb gezien. De hele nacht door werd er zo nu en dan gestopt op verschillende stations. Soms kort, maar soms ook heel lang, dat je echt denk: waarop wachten we. De volgende dag om 11.30 uur kwam ik aan in Ngaoundéré in de provincie Adamaoua.
Van daaruit meteen door met de bus naar Garoua. Bijna nog mn rugzak kwijtgeraakt. Ik had die nl in de bus gedaan en wilde even gaan plassen en water kopen. Ik dus tegen de mensen gezegd die de bus laden, hier chargeurs genoemd. Kom ik terug, is de bus weg........... Bleek die te zijn vertrokken naar het agence de voyage iets verderop. Daar werd ik dus alsnog in de bus gezet. De rit naar Garoua begint in de hoogvlakte van Adamaoua om af te dalen naar de Falaise. Die afdaling gaat gepaard met heel veel bochten, wat een paar kinderen achter mij erg misselijk maakte. En tijdens de rit bleek algauw dat dit gedeelte van ameroen voldoet aan het stereotiepe beeld dat iedere Nederlander heeft van Afrika. Uitgebreide vlaktes met gras, struiken en hier en daar een boom. In de verte zie je bergen, maar die lijken nooit dichterbij te komen. Op die vlaktes zie je mensen lopen, vaak herders met een kudde koeien of geiten. Moeders hebben kindertjes op hun rug in een doek en vaak iets op hun hoofd zoals een emmer water of een bos takken. Overal zie je kleine hutjes van modder met een rieten dak staan, met piepkleine raampjes erin. Vaak staan er een aantal hutjes bij elkaar, weer omringd door een omheining van modder of rieten matten. Voor de kenners: zo'n beetje zoals het in het Afrika museum in Berg en Dal ook is. Een groot gedeelte van de mensen is hier moslim, wat beteknt dat er op gezette tijden gebeden wordt. Ook de bus wordt op die tijd gewoon stopgezet, waarop een aantal passagiers eruit gaat om te bidden. Het klimaat is hier heel anders. Ondanks dat de regentijd is aangebroken is het hier erg warm. Het zweet staat de hele dag op je rug en een zakdoek om het zweet af en toe uit je gezicht te vegen is geen overbodige luxe. Het regent ook niet de hele dag, maar als het regent, dan regent het hrd, heb ik me laten vertellen.
Na een rit van 4 uur kwam ik aan in Garoua, in de provincie Nord. Daar werd ik opgehaald door meneer Bernard, de verantwoordelijke van het Centre de technique in Garoua. Dit centrum is door de baptisten hier opgezet. Hij nam me mee naar het gastenverblijf van de lutherse kerk, waar ik tegen het luttele bedrag van 6 euro per nacht een appartementje tot mijn beschikking heb! Daar me heerlijk opgefrist, op gas ( een hele ervaring na al tijden op houtvuur koken) een maaltijd bereid, gedoucht en aan een stuk door geslapen. De volgende ochtend werd ik door een chauffeur opgehaald om naar het centre de technique te gaan. In dit centrum zijn verschillende mensen uit NL als zendelingen geweest. Ik kreeg een uitgebreide rondleiding van meneer Bernard. In het centrum worden jongeren opgeleid, ze leren een vak. Automonteur, naaister, metaalbewerking, stoffen verven, stenen vervaardigen. Daarna kreeg ik ook de andere instellingen van de UEBC (de baptistenunie hier in Kameroen) te zien, oa een school, een ziekenhuis een een hele mooie kerk. Na een lekkere middagmaaltijd in het resaurant van de AES-Sonel, de energieleverancier, werd ik nog uitgebreid door de stad rondgereden. Erg veel bijzonders is hier niet te zien, maar het is leuk om gewoon de sfeer te proeven.
Morgen reis ik door naar Zidim, waar Sylvia Budzelaar, een Nederlandse arts, is een ziekenhuis van de UEBC werkt. Daarna naar Maroua. Helaas zijn alle wildparken gesloten ivm de regentijd, dus helaas deze keer geen wild voor mij, tenzij ik het geluk heb dat zo in het wild buiten de parken te zien.